Józef Czechowicz (ur. 15 marca 1903 w Lublinie, zm. 9 września 1939 tamże) – polski poeta, członek i jeden z założycieli grupy poetyckiej „Reflektor”. Aktywny uczestnik życia literackiego Lublina (autor wielu utworów lirycznych poświęconych miastu), redaktor kilkunastu czasopism, a także pracownik Polskiego Radia, dla którego pisał słuchowiska radiowe.
Po ukończeniu elementarnej szkoły rosyjskiej, uczył się w polskiej szkole powszechnej, a następnie w seminarium nauczycielskim. Po kilku latach zaś zaliczył Wyższy Kurs Nauczycielski. W 1920 roku uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. W latach 1921 – 1930 poeta pracował jako nauczyciel, między innymi w Szkole Specjalnej w Lublinie oraz w Instytucie dla Głuchoniemych i Ociemniałych.
W 1930 roku jako stypendysta ministra wyjechał do Francji. Po powrocie pracował jako sekretarz redakcji i redaktor „Ziemi Lubelskiej” oraz od 1932 roku jako redaktor naczelny „Kuriera Lubelskiego”.
Zginął pod gruzami kamienicy podczas bombardowania Lublina, zaledwie kilkaset metrów od domu rodzinnego. Pochowany w kwaterze poległych w 1939 r. cmentarza przy ul. Lipowej w Lublinie (kwatera P4KJ-6-3).
W miejscu zburzonej kamienicy po wojnie powstał plac nazwany imieniem Józefa Czechowicza. W 1969 roku odsłonięto tam pomnik poety.
Ważne dzieła:
„Nic więcej”
„Nuta człowiecza”
„Przedświt”
„Stare kamienie”